De gemeenteraadsverkiezingen komen eraan. Dat betekent dat we weer iets te kiezen hebben. En kiezen is belangrijk. Want wie niet kiest, wordt gekozen. Anja van den Borne, directeur bij Comfor, deelt haar visie.
Op onze locaties besteden we daar ook aandacht aan. En eerlijk gezegd is stemmen daar vaak meer dan een plicht. Het is een mooi uitje. Mensen trekken hun jas aan, praten over de kandidaten en vinden het belangrijk om hun stem uit te brengen.
Dat laat iets zien wat veel groter is dan alleen politiek. Het laat zien dat mensen willen meedoen.
Misschien raakt mij dat daarom wel zo: het thema kiezen. Want het gaat niet alleen over verkiezingen. Het gaat ook over hoe je ouder wilt worden. In de politiek geldt: als je niet stemt, wordt er toch besloten. Dan doen anderen dat voor je. Precies hetzelfde gebeurt soms in het leven.
Wie te lang wacht met nadenken over wonen, ondersteuning of kwaliteit van leven, loopt het risico dat er later ook vóór hem of haar gekozen wordt.
Dan kiest niet meer de mens, dan kiest de situatie
Een val.
Een ziekenhuisopname.
Overbelasting van een partner of mantelzorger.
Of de haast van een oplossing die snel geregeld moet worden.
Haast kiest zelden wat het beste past bij iemands leven.
Juist daarom vind ik het gedachtegoed van reablement zo interessant. Reablement draait niet om meer zorg, maar om meer regie. Het uitgangspunt is simpel: mensen blijven zoveel mogelijk doen wat ze zelf kunnen. Niet omdat dat moet, maar omdat zelfstandigheid en eigen keuzes direct bijdragen aan kwaliteit van leven.
Ouderen van nu zijn anders dan vroeger. Ze zijn vitaler, zelfstandiger en uitgesprokener over wat ze willen. Zij willen niet automatisch worden ondergebracht in een systeem zodra het leven ingewikkelder wordt. Zij willen leven op een manier die bij hen past.
Ouder worden betekent niet dat de regie over het leven moet verdwijnen
Toch zie ik in de praktijk hoe snel die regie kan verschuiven. Niet uit onwil, maar uit zorgzaamheid. Iemand wil helpen, iets uit handen nemen, het makkelijker maken. Voor je het weet ontstaat de reflex: “Laat mij dat maar even doen.” Goed bedoeld, maar soms ook ontregelend.
Want achter elke handeling die we overnemen kan een stukje zelfstandigheid verdwijnen. Achter elke beslissing die alvast wordt ingevuld kan een stukje eigenwaarde afbrokkelen.
De uitdaging in de ouderenzorg ligt daarom niet alleen in goede zorg leveren. De echte uitdaging is het bewaken van zelfstandigheid. Niet alles doen wat kan, maar steeds opnieuw kijken wat verstandig is om níet over te nemen.
Een vraag die het gesprek verandert
Bij Comfor werken we daar bewust aan. Zorg en welzijn op maat betekent voor ons niet automatisch alles uit handen nemen. Het betekent luisteren, aansluiten en ondersteunen waar dat nodig is.
Dus niet:
Wat kunnen wij voor u doen?
Maar:
Wat wilt u zelf blijven doen?
Die vraag verandert het gesprek. En vaak ook de oplossing.
Soms zit de oplossing in een hulpmiddel. Soms in het ondersteunen van een mantelzorger. Soms in een tijdelijk logeerarrangement, zodat iemand even kan opladen. En soms blijkt een andere woonomgeving beter te passen bij het leven van nu.
Dat is voor veel mensen een moeilijke gedachte. Verhuizen voelt vaak als een verlies van vrijheid. In de praktijk zie ik regelmatig het tegenovergestelde.
De vraag voor de verkiezingen
De juiste woonomgeving kan juist rust geven. Veiligheid. En ruimte om het leven opnieuw zo te organiseren dat het bij iemand past.Niet alles alleen hoeven doen betekent niet dat je niets meer zelf mag bepalen. Juist dat verschil maakt veel uit.
In verkiezingsprogramma’s lees ik gelukkig dat ouderenzorg belangrijk wordt gevonden. Dat langer thuis wonen aandacht krijgt. Dat er woningen voor ouderen nodig zijn. En dat mantelzorgers ondersteuning verdienen.
Allemaal belangrijke punten. Maar de echte vraag gaat verder.
“Durven we een samenleving te bouwen waarin ouderen hun leven zo lang mogelijk zelf blijven vormgeven?”
Een samenleving waarin wonen, zorg en gemeenschap samenkomen. Waar ondersteuning niet automatisch afhankelijkheid betekent. En waar keuzes op tijd gemaakt kunnen worden. Daar begint het namelijk vaak. Bij kiezen.
Dus ja, ga stemmen op 18 maart
Laat op woensdag 18 maart horen wat jij belangrijk vindt voor jouw gemeente. Maar stel jezelf ook een andere vraag.
- Hoe wil ik leven?
- Wat past nog bij mij?
- Waar wacht ik eigenlijk op?
Want één ding zie ik in mijn werk steeds opnieuw: wie niet kiest, wordt gekozen. In het stemhokje is dat zo. In het leven misschien nog wel meer.
De volgende keer
In de volgende blog neem ik u mee terug naar de Trabantjes van vroeger – de iconische kleine autootjes uit het Oostblok. En wat die verrassend genoeg te maken hebben met Comfor.
