Daar woonde een ontzettend lieve bewoonster met nog één grote wens: een concert van Elvis. Samen met haar man nog één keer genieten van de muziek en samen dansen. Een wens die misschien klein lijkt, maar die voor haar ontzettend veel betekende. En als iemand nog zo’n mooie wens heeft, dan kijken we bij Comfor natuurlijk wat we kunnen doen om die uit te laten komen.
En dus regelden we Elvis!
Met het team gingen we meteen aan de slag. Een Elvispak werd geregeld, muziek erbij en een collega kroop voor één middag in de huid van Elvis. En wat een fantastische performance. Dat vergeet ik echt nooit meer. Het werd een middag vol muziek, dansen en heel veel gevoel. Met tranen van verdriet, omdat we wisten dat we haar moesten loslaten.
Ook waren er tranen van geluk. We vierden samen het leven, juist toen het einde zo dichtbij was. Het geluk van onze bewoonster en haar man. De liefde tussen die twee. De ontroering en blijdschap van iedereen die erbij was. Wat was het bijzonder om dat samen mee te mogen maken.
Voor de bewoonster was het een kans om samen met haar man te dansen op de muziek waar ze zo van hield. Voor haar man was het een bijzonder moment om met haar te delen. En ook voor ons als collega’s betekende het ontzettend veel. Het was niet zomaar een middag met muziek, maar een herinnering die we met elkaar hebben gemaakt en die ons nog steeds bijblijft.
Een herinnering die blijft
Haar man Hans stuurde me deze week nog een berichtje. Hij vertelde hoe zijn vrouw helemaal opleefde toen ze Elvis zag. Haar ogen begonnen te twinkelen. Terwijl hij haar hand vasthield, bewoog ze mee op de maat van de muziek. Een moment dat hij nooit zal vergeten. Inmiddels is het bijna vier jaar geleden dat hij afscheid van haar moest nemen. Maar die herinnering is nog altijd even bijzonder.
Nog weleens kom ik er met Hans op terug. En dan zie ik die twinkeling in zijn ogen. Die herinnering leeft nog altijd voort. Voor hem, voor onze collega’s en zeker ook voor mij. Zelfs nu, terwijl ik dit schrijf, krijg ik er weer kippenvel van.
Dat is voor mij de kracht van dichtbij zijn. Echt zien wat iemand gelukkig maakt. Samen iets organiseren wat er écht toe doet.
Met een beetje creativiteit, lef en oprechte aandacht kom je een heel eind. Klein in wat je doet. Groot in wat het betekent.
De Week van de Palliatieve Zorg is voor mij dan ook een mooi moment om stil te staan bij wat we voor een ander kunnen betekenen. Juist in de laatste fase van het leven is het belangrijk om te blijven kijken naar de mens achter de zorgvraag. Wat maakt iemand blij? Waar geniet iemand van? En welke wens kunnen we misschien nog in vervulling laten gaan?
Soms zit dat in iets groots, maar vaak begint het met iets kleins. Even meedenken, iets regelen of samen kijken hoe we een wens werkelijkheid kunnen maken. Je weet nooit precies hoeveel zo’n moment voor iemand betekent. Maar soms zie je het meteen: in een glimlach, een dans of het geluk dat je samen deelt.
Wat kun jij betekenen?
Ik hoop dat dit verhaal je inspireert om ook eens stil te staan bij wat jij voor een ander kunt doen. Want ook als het leven kwetsbaar wordt, blijven wensen, liefde en plezier belangrijk. Misschien kunnen we niet alles veranderen, maar we kunnen er wél voor zorgen dat er mooie momenten blijven ontstaan.
Leven tot het laatst. En als het even kan, ook swingen tot het laatst. 💃🕺
Welke wens help jij in vervulling te laten gaan? Welk pak trek jij aan?
